Die Großbotschaften Damian Hugo von Virmonts und Ibrahim Paschas (1719/20)Die Rede, die der osmanische Großbotschafter (Silahdar) İbrahim Pascha bei der Abschiedsaudienz bei Karl VI. hielt, 13. April 1720The speech that was delivered by the Ottoman grand ambassador (Silahdar) İbrahim Pasha at the Farewell Audience with Emperor Charles VI, April 13, 1720Osmanlı büyükelçisi (Silahdar) İbrahim Paşa’nın, İmparator 6. Karl’ın huzurundaki veda konuşması, 13 Nisan 1720(Silahdar) İbrahim Efendiota1720-04-13MiscellaneamiscellaneaHüveŞevketlü ḥürmetlü ʿaẓametlü Romā imparāṭorı pīşgāh-ı salṭanat-ı dest-gāhlarına biz ki şevketlü ʿaẓametlü Mekke ve Medīne ve Ḳudüs-i şerīf ḫādimi pādişāh-ı rūy-ı zemīn ḥażretleri ṭaraf-ı eşrefinden ʿālī-baḫtlu büyükilçiyim ki devleteyn beyninde Pūjerefçede ʿaḳd ve ḳarār-dāde olan ṣulḥ ve ṣalāḥ-ı ḫayr-encām iḫtitām idüb mābeyn-i devleteyn-i ʿaliyyeteynde muṣāfāt ve dostluġı daḫı ke-mā yenbaġī teʾyīd ve muḥkem ve ḳavī ve müstaḥkem eylemek ḫidmetiyle devlet-i imparāṭoriyye cānibine baʿs ve irsāl ve ḫidmet-i mezbūreyi edā ve ikmāl ile şeref-yāb-ı mübāhāt olmışdur. Ṭarafeynüñ emn ve rāḥatı ve bi-ʿavnihī teʿālā muʿaḳḳed ve müʾekked olan ve dād ve muṣālaḥatı edille-i ẓāhire ile maʿlūm ve meczūmımuz olub memnūn ve maḥẓūẓ olmışuzdur. İn-şāa’llāhu teʿālā ẕikr olunan ṣulḥ ve ṣalāḥ ve muṣāfāt mūris̱u’l-necāḥ mürāʿāt-ı şürūṭ ve ḳuyūd ile merhūn-ı devām ve ḫulūd olmasından ġāʾile-i iştibāhı merfūʿdur. Ve muʿtād-ı ḳadīm üzere ṭarafeyn-i devleteynüñ ulu pādişāhları baʿs̱ ve irsāl eyledükleri büyükilçileri itmām-ı ḫidmet ile kendi āsitānelerine ʿavdet ve ircāʿ itdürilmek iẕn-i ʿālīlerine mevḳūf olmaġla biz daḫı ruḫṣat-ı pādişāhāneleriyle ʿatebe-i ʿaliyye-i ḫüsrevānīye rūmāl-ı müsāraʿate müsāʿade ve işāretleri iltimās olunur. Ve lāzime-i devlet-i imparāṭoriyye olan ikrām-ı mihmāndārī ve riʿāyet-i salṭanat-şiʿārīlerinden her vech ile memnūn ve mesrūr olub müstaġraḳ-ı niʿmet-i celīle olmışdur. Eġer ṭarafımuzdan ḫilāf-ı rıżā müsāhele ve taḳsīr ṣudūrı bi-ḥasebü’l-beşeriyye vāḳiʿ olmış ise iġmāż-ı mülūkāneleri ile tetmīm ve mestṭūr olunmaḳ recā ve istidʿā olunur. Ve ḥüsn-i muʿayyenimüz ile mā-beynde olan dostluḳlarıñ temşiyyet ve istiḥkāmına in-şāa’llāhu teʿālā beẕl-i maḳdūr ve saʿy-ı mevfūr olunmaḳ ẕimmet-i ẕimmet-i himmetümüze va-beste-i iltizāmdur. El-faḳīr el-ḥaḳīr İbrāhīmŞevketlü hürmetlü azametlü Roma imparatorı pişgah-ı saltanat-ı dest-gahlarına biz ki şevketlü azametlü Mekke ve Medine ve Kudüs-i şerif hadimi padişah-ı ruy-ı zemin hazretleri taraf-ı eşrefinden ali-bahtlu büyükilçiyim ki devleteyn beyninde Pujerefçede akd ve karar-dade olan sulh ve salah-ı hayr-encam ihtitam idüb mabeyn-i devleteyn-i aliyyeteynde musafat ve dostluġı dahı ke-ma yenbaġi te yid ve muhkem ve kavi ve müstahkem eylemek hidmetiyle devlet-i imparatoriyye canibine ba s ve irsal ve hidmet-i mezbureyi eda ve ikmal ile şeref-yab-ı mübahat olmışdur. Tarafeynüñ emn ve rahatı ve bi- avnihi te ala mu akked ve mü ekked olan ve dad ve musalahatı edille-i zahire ile ma lum ve meczumımuz olub memnun ve mahzuz olmışuzdur. İn-şaa’llahu te ala zikr olunan sulh ve salah ve musafat muris̱u’l-necah müra at-ı şürut ve kuyud ile merhun-ı devam ve hulud olmasından ġa ile-i iştibahı merfu dur. Ve mu tad-ı kadim üzere tarafeyn-i devleteynüñ ulu padişahları ba s̱ ve irsal eyledükleri büyükilçileri itmam-ı hidmet ile kendi asitanelerine avdet ve irca itdürilmek izn-i alilerine mevkuf olmaġla biz dahı ruhsat-ı padişahaneleriyle atebe-i aliyye-i hüsrevaniye rumal-ı müsara ate müsa ade ve işaretleri iltimas olunur. Ve lazime-i devlet-i imparatoriyye olan ikram-ı mihmandari ve ri ayet-i saltanat-şi arilerinden her vech ile memnun ve mesrur olub müstaġrak-ı ni met-i celile olmışdur. Eġer tarafımuzdan hilaf-ı rıza müsahele ve taksir sudurı bi-hasebü’l-beşeriyye vaki olmış ise iġmaz-ı mülukaneleri ile tetmim ve mesttur olunmak reca ve istid a olunur. Ve hüsn-i mu ayyenimüz ile ma-beynde olan dostluklarıñ temşiyyet ve istihkamına in-şaa’llahu te ala bezl-i makdur ve sa y-ı mevfur olunmak zimmet-i zimmet-i himmetümüze va-beste-i iltizamdur. El-fakir el-hakir İbrahim